Gmina Łobez - Turystyczne szlaki rowerowe

Turystyczne szlaki rowerowe

Trasy oznaczone są wg zasad określonych w Instrukcji znakowania szlaków turystycznych PTTK.

DOLINĄ RZEKI REGI

Łobez (0,0 km) - Przyborze (10,1 km) - jezioro Karwowo (12,9 km) - Karwowo (14,4 km) - Smorawina (17,6 km) - rzeka Mielnica (21,6 km) - jezioro Chełm (24,3 km) - Łobez (29,1 km).

długość szlaku - 29,1 km (pętlowy)

Oznakowany kolorem niebieskim.

Szlak ma swój początek i koniec w Łobzie na Polanie Jahna. Polana nazywana też powszechnie przez mieszkańców miasta „patelnią”, zlokalizowana jest za cmentarzem miejskim w dębowo-bukowym parku leśnym, u stóp zbocza, będącego fragmentem doliny Regi. W tym miejscu rozpoczyna się także Leśna Ścieżka Edukacji Ekologicznej (szlak pieszy).

Szlak ma za zadanie przedstawić niepowtarzalne walory krajoznawcze i przyrodnicze Ziemi Łobeskiej. Przez teren gminy Łobez przepływa rzeka Rega, która bierze swój początek na Pojezierzu Drawskim. Rzeka płynie malowniczą doliną o wysokich, stromych zboczach o wysokości do 50 m. Okolicę porastają lasy mieszane. Warto zwrócić uwagę na Wzgórze Lotniarzy w Przyborzu, które jest wspaniałym punktem widokowym. Okolice bogate są w zwierzynę łowną i runo leśne. W dolinie spotykamy jeziora, oczka wodne, starorzecza i torfowiska.

Niemal w całości szlak przebiega drogami polnymi i leśnymi, w niewielkim stopniu utwardzonymi. Szlak dwukrotnie przecina rzekę Regę. Częściowo biegnie wspólnie ze szlakiem zielonym. Na trasie są dwa strome podjazdy i dwa strome zjazdy, w trakcie pokonywania brzegu doliny Regi.

0,0 km

ŁOBEZ, Polana Jahna. Przez 4 km odcinek trasy wspólny dla szlaku niebieskiego i zielonego. 1,2 km jedziemy wspólnie ze szlakiem czerwonym. Z polany wyjeżdżamy na drogę betonową i skręcamy w prawo. Opuszczamy miasto, na lewo mijamy ogródki działkowe, na prawo las.

0,8 km

Na lewo widzimy miejską oczyszczalnię ścieków. Szlak wiedzie skrajem lasu. Zjeżdżamy na drogę gruntową.

1,2 km

Po lewej stronie widoczna jest rzeka REGA. Mijamy mostek zwany „cygańskim”, przez który odchodzi czerwony szlak rowerowy prowadzący w kierunku jeziora Dybrzno (Miejskie).

Spotykamy Leśną Ścieżkę Edukacji Ekologicznej (szlak pieszy).

2,7 km

Leśne rozwidlenie dróg, szlak prowadzi zarówno w lewo, jaki i w prawo. Tutaj zamyka się pętla jaką zatacza trasa. Rowerzyści mogą dowolnie wybrać kierunek jazdy. Aby jechać zgodnie z opisem szlaku, zawartym w niniejszym przewodniku, należy skręcić w prawo.

3,0 km

Przejeżdżamy przez drogę asfaltową Łobez – Dobieszewo i wjeżdżamy na drogę betonową. Na lewo ponad lasem wznosi się Góra Chełm (108,2 m n.p.m.). Po prawej stronie wzniesienia znaczące brzeg doliny Regi. Na wprost na prawo widoczne wyrobiska po dawnej żwirowni. Po 700 m na skrzyżowaniu skręcamy w lewo.

4,0 km

Po lewej stronie znajduje się przystań kajakowa nad rzeką REGĄ i miejsce biwakowe. Przez rzekę i starorzecze przerzucono drewniane mostki. Tutaj rozłączamy się z zielonym szlakiem, który przecina rzekę.

Szlak niebieski skręca w prawo, nie przecinając rzeki. Jedziemy nadal betonową drogą, wśród lasów i łąk. Po prawej stronie mijamy starorzecza. Wiosną po wezbraniu rzeki często dochodzi do zalania łąk i podtopienia drogi. Malownicza, mająca pierwotny urok okolica.

6,2 km

Przecinamy ruchliwą szosę Łobez - Nowogard (droga nr 147). Za szosą na lewo widać zespół magazynów suszarni zboża. Za zabudowaniami rozciąga się młodnik. Wjeżdżamy na drogę gruntową. Podążamy na północ wzdłuż prawego brzegu doliny Regi. Dawne pola uprawne obsadzono lasem. 2 km dalej nieużytki porośnięte są samosiejką - brzozy i sosny. Droga ta jest rzadko uczęszczana.

8,5 km

Zjeżdżamy w prawo na dróżkę, która wiedzie przez ugory wśród samosiejek. Ten odcinek szlaku jest trudno przejezdny. Trasa miejscami staje się słabo rozpoznawalna.

9,6 km

Znajdujemy się w okolicach Przyborza. Zjeżdżając z naszego szlaku dotrzeć można do olbrzymiego głazu narzutowego, będącego pomnikiem przyrody. Aby go odnaleźć jedziemy drogą prosto kilkadziesiąt metrów. Głaz (obwód 9 m, szerokość 4,5 m) spoczywa w starym wyrobisku żwirowni 5 m na prawo od drogi.

Szlak skręca w lewo wspinając się wśród sosen na wzgórze, stanowiące w istocie brzeg doliny Regi.

9,8 km

WZGÓRZE LOTNIARZY. Znajdujemy się na południe od wsi Przyborze, na niezalesionym, stromym brzegu doliny Regi, który wznosi się do 50 m ponad poziom rzeki. Roztacza się stąd daleki widok na dolinę, lasy i łąki. Wzgórze stwarza dogodne, warunki do nauki i uprawiania lotniarstwa.

10,1 km

PRZYBORZE. Wieś położona jest na wschodnim brzegu doliny Regi. Do wioski docieramy drogą polną, wśród ogrodów. Po lewej stronie widzimy ścianę drzew – to cmentarz ewangelicki, założony w XIX w. Zachowało się tu sporo charakterystycznych dla poniemieckich cmentarzy krzyży - najstarsze z lat 60 XIX w. Na szczególną uwagę zasługuje stanowisko bluszczu pospolitego (w głębi cmentarza). Pnącza o grubości ramienia dorosłego człowieka oplatają drzewa, często wspinając się aż do samej korony.

10,2 km

Dojeżdżamy do głównej wiejskiej drogi. Szlak wiedzie przez kraniec wsi. Skręcamy w lewo. Za wsią bardzo stromy, choć krótki (200 m) zjazd. Dość niebezpieczny dla rowerzystów. Zjeżdżamy w dolinę rzeki Regi. Wzdłuż drogi rosną stare, charakterystycznie poskręcane wierzby. Na prawo znajduje się młodnik, na lewo niezalesione wzniesienie.

11,2 km

Przekraczamy rzekę REGĘ drewnianym mostem, będącym w nienajlepszym stanie. 200 m dalej na lewo spotykamy starorzecze. Jedziemy lasem i 300 m za mostem skręcamy w prawo.

12,1 km

Przez 800 m szlak wiedzie wzdłuż jeziora KARWOWO. Akwen ten (powierzchnia 33 ha i maks. głębokość 4,2 m) położony jest w dolinie Regi. Jezioro znajduje się 100 m na lewo od drogi. Nad brzeg można dotrzeć dróżkami dla wędkarzy. Duża ilość kładek rybackich świadczy o zasobności wód. Otaczający jezioro sosnowo-bukowy las bogaty jest w owoce runa leśnego – jagody, grzyby.

12,9 km

Docieramy na kąpielisko, urządzone nad północno-zachodnim brzegiem jeziora Karwowo. Znajduje się tu pomost, ławy, zadaszenia, pole biwakowe. Kąpielisko otoczone jest lasem.

13,4 km

Trafiamy na skrzyżowanie leśnych dróg. Droga w lewo, wzdłuż jeziora prowadzi w kierunku Łobza i Strzmiela. Drogą w prawo można dotrzeć do Łagiewnik, Reska oraz Bełczny. Na tym skrzyżowaniu następuje rozgałęzienie naszego szlaku. Główna trasa przecina żwirową drogę i wiedzie na wprost, do góry, do Karwowa. W prawo natomiast żwirową drogą odchodzi odgałęzienie, będące łącznikiem z edukacyjną ścieżką rowerową Dolina rzeki Regi, wytyczoną przez Nadleśnictwo Resko. Do reskiego szlaku docieramy po 3,6 km.

Uwaga. Łącznik także oznaczony jest niebieskimi znakami.

Szlak prowadzi nas dość piaszczystą drogą, 1 km pod górę.

14,0 km

Z lewej strony dochodzi szlak zielony. Droga prowadzi przez las wąwozem, przecinającym brzeg doliny Regi.

14,4 km

KARWOWO. Wieś położona jest na zachodnim, całkowicie zalesionym brzegu doliny Regi. Przy wjeździe do wsi na prawo znajduje się dawny folwark, z wyróżniającym się okazałym ceglano-kamiennym budynkiem gorzelni. Znajdujący się tam pałac z XIX w. uległ zniszczeniu (pozostały jedynie fundamenty).

14,6 km

Skrzyżowanie we wsi. Na prawo na wzniesieniu stoi niewielki kościół ryglowy z 1777 r. pw. Matki Boskiej Częstochowskiej. Przy świątyni stoi nowa, drewniana dzwonnica, o konstrukcji otwartej z dzwonem z XVI w. Na przeciwko kościoła znajduje się tzw. „zielona szkoła” (miejsce na ognisko, stoły, zadaszenia, plac do gry w siatkówkę), zbudowana przez Stowarzyszenie Przyjaciół Karwowa.

Skręcamy w lewo na drogę asfaltową. Po około 100 m, na skraju wsi docieramy do rozwidlenia dróg asfaltowych. Skręcamy w lewo, w kierunku Smorawiny i tu rozłączamy się ze szlakiem zielonym, który skręca w prawo do wsi Karnice. Wzdłuż naszej trasy spotykamy aleję klonową, kasztanową i dębową. Jedziemy drogą asfaltową aż do Smorawiny - początkowo między polami, dalej lasem.

17,6 km

Skrzyżowanie dróg asfaltowych. Szosa na prawo prowadzi do Karnic. My skręcamy w lewo i po 200 m wjeżdżamy do SMORAWINY.

17,9 km

We wsi za sklepem skręcamy w prawo na drogę betonową. Po 200 m opuszczamy Smorawinę i jedziemy drogą gruntową. Rozpoczynamy 800-metrowy zjazd. 300 m za wsią wjeżdżamy w las.

19,0 km

Jesteśmy na skrzyżowaniu, na skraju lasu. Droga jest piaszczysta. W tym miejscu kończy się zjazd. Droga na wprost poprzez ugory prowadzi do Strzmiela. My skręcamy w lewo. Na prawo mijamy ugory porośnięte samosiejką. Po kilkuset metrach ponownie wjeżdżamy w las.

20,2 km

Z lewej strony dochodzi szlak zielony, który razem z naszym szlakiem wiedzie aż do jeziora Chełm. Na prawo, w odległości 350 m, znajduje się jeziorko Jurkowo z polem biwakowym i dogodnym miejscem na odpoczynek.

20,3 km

Przecinamy bardzo ruchliwą szosę Łobez – Nowogard (nr 147). Jedziemy przez las, a dalej jego skrajem.

21,5 km

Znajdujemy się na polanie Wilcze Dęby. Przy skrzyżowaniu dróg rośnie 14 sędziwych dębów. Legenda wiąże to miejsce z faktem otrzymania przez Strzmiele praw miejskich w 1348 r.

21,6 km

Przekraczamy rzekę MIELNICĘ. Znajduje się tu miejsce odpoczynku. Do lat 50. XX w. istniała tu osada Cichowo. Mielnica przepływa przez jezioro Biały Zdrój, wpada do Regi. Rosnący tutaj potężny kasztanowiec Cichowo (obwód 4,4 m, wysokość około 35 m) uznany został za pomnik przyrody. Dalej jedziemy polem. Wzdłuż drogi rosną dęby.

22,2 km

Dojeżdżamy do skrzyżowania dróg polnych. Skręcamy w lewo. Droga na wprost prowadzi do wsi Zachełmie. Po 400-metrowym odcinku wjeżdżamy w las.

24,3 km

Jezioro CHEŁM (7 ha). Otacza je las bukowo-sosnowy. Jezioro jest wyjątkowe ze względu na obecność lobelii jeziornej, unikalnej rośliny, objętej całkowitą ochroną. Wyznaczono tu miejsce odpoczynku z zadaszeniami i ławami oraz możliwością rozpalenia ogniska.

Szlak zielny w tym miejscu skręca w lewo. My jedziemy dalej prosto.

25,3 km

Wjeżdżamy na drogę asfaltową Łobez - Dobieszewo. Skręcamy w lewo. Na wprost mamy drogę gruntową do oddalonego o 700 metrów kąpieliska nad jeziorem Moszczenica, zwanym także Unimskie (pow. 10 ha). Na prawo widoczna jest ferma drobiu we wsi Unimie. Ponownie łączymy się ze szlakiem zielonym, z którym podążamy aż do Łobza.

25,8 km

Rzeka REGA. Most betonowy. Wokół nisko położone łąki.

26,1 km

Przed ścianą lasu zjeżdżamy z szosy asfaltowej w prawo na drogę gruntową. Trafiamy do lasu.

26,4 km

Leśne skrzyżowanie. Tutaj następuje zamknięcie pętli. Do Łobza wracamy tą sama drogą, którą zaczynaliśmy ten szlak.

29,1 km

ŁOBEZ. Szlak kończy się na Polana Jahna.

Doliną rzeki Regi - łącznik szlaków łobeskich i reskich

długość – 3,6 km

Oznaczony kolorem niebieskim.

Trasa łączy łobeski niebieski szlak rowerowy Doliną Rzeki Regi z położoną na terenie gmin Resko i Płoty edukacyjną ścieżką rowerową Dolina Rzeki Regi. Łącznik umożliwia przejechanie z Łobza do Reska trasami rowerowymi.

0,0 km

Skrzyżowanie leśnych dróg przy jeziorze Karwowo - na 13,4 km łobeskiego szlaku niebieskiego. Ustawiona jest tu tablica z opisami szlaków turystycznych na terenie gminy Resko. Szlak niebieski przecina skrzyżowanie ze wschodu (od jez. Karwowo) na zachód (pod górę, do wsi Karwowo). Droga na południe prowadzi wzdłuż jeziora w kierunku Łobza i Strzmiela.

Łącznik natomiast prowadzi na północ w kierunku granic gmin Łobez i Resko. Jedziemy doliną Regi przez las mieszany dobrze utrzymaną drogą żwirową. Na trasie nie natkniemy się na znaczne różnice terenu.

1,4 km

Na prawo odchodzi droga prowadząca na drewniany „zielony most” na Redze, (oddalony o 300 m) i dalej do Bełcznej lub Poradza. Drogą tą prowadzi kolejny łącznik, który przez Bełcznę zaprowadzi nas do Klępnicy. Ma on długość około 7 km. Oznaczony jest czarnymi znakami na błękitnym tle. W Klępnicy przebiega łobeski czarny szlak rowerowy Szlak dziedzictwa techniki i architektury.

2,1 km

Przejeżdżamy pod linią wysokiego napięcia.

3,6 km

Polana pod sędziwym dębem na granicy Gmin i Nadleśnictw: Łobez i Resko. Umieszczono tu tablicę z mapą łobeskich szlaków rowerowych i ich opisami w języku polskim i angielskim. Na polanie urządzono miejsce odpoczynku. Tu kończy się łącznik.

Wjeżdżamy na reską edukacyjną ścieżkę rowerową Dolina Rzeki Regi. Ścieżka zaprowadzi nas do szosy Starogard – Łagiewniki (3,6 km), a dalej do Reska (11 km) i Płot (28 km).

Klępnica – Karwowo – łącznik czarnego i niebieskiego szlaku

długość – około 7 km

Oznaczony czarnymi znakami na błękitnym tle.

Trasa łączy łobeski czarny szlak rowerowy Szlak dziedzictwa techniki i architektury z łobeskim niebieskim szlakiem rowerowym Doliną rzeki Regi.

Łącznik umożliwia dotarcie z Klępnicy w okolice jeziora Karwowo, którędy przebiega łobeski niebieski szlak rowerowy oraz do położonej na terenie gminy Resko edukacyjnej ścieżki rowerowej Dolina Rzeki Regi.

W Klępnicy zjeżdżamy z czarnego szlaku rowerowego i drogą asfaltową kierujemy się do Bełczny (ponad 3 km). W tej wsi przekraczamy drogę wojewódzką nr 148 i trafiamy na drogę gruntową, którą opuszczamy wioskę. Trasa prowadzi z górki. Wjeżdżamy w lasy doliny Regi. Po drodze mijamy odosobnione gospodarstwo. Drewnianym „zielonym mostkiem” pokonujemy rzekę Regę (około 7 km). Piaszczystą drogą jedziemy pod górkę i po kilkuset metrach docieramy do żwirówki, która przebiega wyżej opisany niebieski łącznik, łączący łobeskie i reskie szlaki.

POMNIKI I REZERWATY PRZYRODY

Łobez (0 km) - Unimie (4,4 km) - Zachełmie (7,6 km) - Meszne (9,8 km) - Strzmiele (11,1 km) - jezioro Piaski (19,0 km) - Karnice (22,0 km) - Karwowo (24,9 km) - rzeka Mielnica (32,9 km) - jezioro Chełm (35,6 km) - Łobez (41,0 km).

długość szlaku - 41 km (pętlowy)

Oznakowany kolorem zielonym.

Szlak ma swój początek i koniec w Łobzie na Polanie Jahna. Dwukrotnie przecina Regę. Częściowo biegnie wspólnie ze szlakiem niebieskim. Przebiega przeważnie drogami polnymi i przecinkami leśnymi. Szczególnie atrakcyjny i użyteczny jest dla miłośników przyrody, poszukujących osobliwości natury oraz obiektów zabytkowych. Zaprowadzi nas do rezerwatu przyrody nad jez. Piaski. Będziemy mieli okazję podziwiać drzewa – pomniki przyrody, grodzisko wczesnosłowiańskie oraz dwór w Strzmielu.

0,0 km

0,8 km

Na lewo widzimy miejską oczyszczalnię ścieków. Szlak wiedzie skrajem lasu. Zjeżdżamy na drogę gruntową.

1,2 km

Po lewej stronie widoczna jest rzeka REGA. Mijamy mostek zwany „cygańskim”, przez który odchodzi czerwony szlak rowerowy prowadzący w kierunku jeziora Dybrzno (Miejskie).

Spotykamy Leśną Ścieżkę Edukacji Ekologicznej (szlak pieszy).

2,6 km

Kniewskie Błota (po lewej stronie) - leśne zarastające oczka wodne, zadziwiające bogactwem reliktowej roślinności torfowej, m.in. kwitnącym na biało bagnem zwyczajnym.

2,7 km

3,0 km

Wjazd na szosę Łobez - Dobieszewo, skręcamy w lewo.

3,3 km

Most betonowy. Przekraczamy nim rzekę REGĘ. Otoczenie stanowią nisko położone łąki, które w okresie przedwiosennym bywają niekiedy zalewane.

3,9 km

Jezioro Moszczenica (Unimskie) – po lewej stronie. Droga gruntowa prowadzi (poza szlakiem) wzdłuż ściany drzew do kąpieliska oddalonego o 700 m z polem biwakowym. Rozstajemy się ze szlakiem niebieskim, który skręca w prawo na polną drogę. Jedziemy prosto, nadal asfaltem. Na prawo widzimy fermę drobiu.

4,4 km

UNIMIE, na początku wsi po prawej stronie mijamy boisko.

4,8 km

We wsi przy przydrożnym krzyżu skręcamy w prawo na drogę gruntową. Na lewo widzimy niewielkie wzniesienie wzmocnione murem oporowym. Ongiś stał tam ryglowy kościół z XVIII w.

300 m dalej po lewej stronie szosy znajduje się zespół pałacowo-parkowy. Skromna rezydencja ziemiańska z XIX w. otoczona jest starodrzewem. Za wsią przy drodze asfaltowej stoi pomnik przyrody - dąb bezszypułkowy Bartek. Wiek drzewa szacowany jest na ponad 300 lat. Obwód pnia tego sędziwego okazu wynosi 510 cm, a jego wysokość około 35 m. Aby dojechać do Bartka należy zjechać z trasy - 700 m od krzyża.

5,6 km

Jezioro Dobieszewo. Przed akwenem na lewo widoczny jest nasyp dawnej kolei wąskotorowej. W miejscu styku kolejki z jeziorem zlokalizowane jest grodzisko słowiańskie (Unimie) z VIII–X w. Obiekt nie jest rozpoznawalny w terenie. Przy krańcu jeziora na rozwidleniu dróg skręcamy w prawo, na mniej uczęszczaną drogę. Jedziemy pod górkę przez pole.

6,5 km

Po lewej stronie spotykamy koliste jeziorko zwane przez miejscowych „Wieśkowe”. Podążamy przez las. Na napotkanym skrzyżowaniu (6,40 km) skręcamy w lewo.

7,2 km

Przekraczamy strumyk i skręcamy z drogi w lewo. Ścieżka prowadzi nas przez zabytkowy park podworski we wsi ZACHEŁMIE. Na lewo mijamy dawne stawy rybne zbudowane wzdłuż źródlanego cieku. To największy park wiejski w gminie Łobez - pow. 8,5 ha. Jadąc ścieżką, nieco pod górkę, trafiamy na największy skarb parku – pomnik przyrody, ogromną lipę Elizabeth o obwodzie ponad 700 cm, wysokości około 30 m. Orientacyjny wiek – 250 lat. Nieco dalej rośnie dostojny platan nazywany Dzidźka o obwodzie 380 cm i wysokości około 20 m. Orientacyjny wiek - 150 lat. Drzewo znajduje się na oryginalnym tarasie z murem oporowym z kamienia ciosanego.

7,6 km

Opuszczając park trafiamy na wiejskie skrzyżowanie. Droga na lewo prowadzi do Rekowa i Dobieszewa. My jedziemy na wprost, przez wieś brukowaną ulicą.

W okolicy Zachełmia rośnie wiele wiekowych drzew pomnikowych, w przewadze dębów.

8,4 km

Ze wzniesień za wsią, na prawo, oglądać można malownicze widoki na dolinę Regi. Jedziemy dalej brukiem, wzdłuż którego prowadzi wspaniała aleja lipowa. Ogromne, sędziwe lipy rosną wzdłuż 1,1 km drogi. Wokół rozciągają się pola.

9,8 km

MESZNE. Przy krzyżu skręcamy w lewo.

10,1 km

Wjeżdżamy na szosę Łobez - Nowogard (146), skręcamy w prawo. Rozpoczyna się długi zjazd (ponad 900 m) do wsi Strzmiele.

11,1 km

Wieś STRZMIELE. Na skrzyżowaniu (krzyżówka dróg 146 i 147) jedziemy prosto. Miejscowość położona jest w dolinie rzeczki Mielnica, przepływającej przez wioskę. Wieś o bogatej historii. W 1348 r. osada otrzymała prawa miejskie. Siedziba rodu Borków zwana była Wilczym Gniazdem. Zamek wzniesiony w średniowieczu został spalony przez Krzyżaków. Już w XVII w. Strzmiele praktycznie straciło charakter miejski.

11,60 km

Na terenie wsi znajduje się kościół pw. Najświętszej Marii Panny i św. Andrzeja. Zbudowano go w 1722 r. z czerwonej cegły w stylu barokowym. Powstał na fundamentach średniowiecznej świątyni. Jego ośmioboczna wieża zwieńczona jest dachem namiotowym. Od 1992 r. trwała odbudowa kościoła, na zasadzie rekonstrukcji. W pobliżu znajduje się lapidarium. Na wzgórzu za kościołem stoi dwór wzniesiony w XVI w., a przebudowany w późniejszych latach. Budowla zwana nowym zamkiem jest obiektem w stylu baroku pomorskiego. Dwór nakryty został dachem mansardowym. Aktualnie mieści się tam ekspozytura Archiwum Państwowego w Szczecinie. Wokół zauważyć można ślady fos i wałów. Tuż za dworem rośnie potężny dąb Maćko o obwodzie 605 cm, nazwany tak na cześć rycerza Maćka Borka.

11,8 km

Na krańcu wsi skręcamy w lewo na drogę żwirową. Początkowo jedziemy wśród pól, a następnie lasem. Niemalże prosto żwirówką jedziemy przez kolejne 6 km.

14,8 km

Szlak prowadzi nas nad Jezioro Głębokie (47 ha) – po lewej stronie. Jest tu kąpielisko z pomostem i polem biwakowym, wyznaczonym wśród lasu sosnowo-bukowego. Tereny te są bogate w runo leśne. Szlak prowadzi dalej żwirówką.

17,5 km

Linia wysokiego napięcia.

18,2 km

Rozwidlenie dróg wśród młodnika. Skręcamy w prawo, na mniej uczęszczaną drogę.

19,0 km

Jezioro Piaski (35 ha) – po lewej stronie. Nie wyznaczono nad nim miejsca do kąpieli. Dostęp do wody nadaje się dla wędkarzy. Akwen położony jest wśród lasów w dolinie rzeki Piaskowej. Po przeciwległej stronie jeziora (na północno-zachodnim jego brzegu) znajduje się biocentryczny, torfowiskowy REZERWAT przyrody Mszar nad Jez. Piaski (pow. 4,06 ha). Założony w 1976 r., powstał dla ochrony torfowiska. Miejsce to bogate jest w rzadkie okazy flory i fauny. Ich nazwy wpisane są do Czerwonej Księgi Roślin i Zwierząt. Występuje tu między innymi rosiczka okrągłolistna, która jest rośliną owadożerną.

19,6 km

Leśne skrzyżowanie. W odległości 700 m drogą na lewo znajdują się granice rezerwatu. My skręcamy w prawo. Brukowana droga prowadzi pod górkę około 1 km. Dalej jedziemy wśród pól.

22,0 km

KARNICE. Polna droga odchodząca na lewo przed wsią prowadzi do wsi Dorowo. W polu po lewej stronie widoczny jest maszt telekomunikacyjny. Podążamy przez wieś.

Na lewo widzimy zniszczone budynki dawnego PGR-u. Po prawej stronie mijamy skromny pałac, a dalej kościół z 1894 r. pw. Matki Boskiej Królowej Polski z wyodrębnionym prezbiterium. Otacza go cmentarz.

22,40 km

Na skrzyżowaniu skręcamy w lewo. Droga na prawo prowadzi do Smorawiny. Z Karnic do Karwowa podążamy śródpolną drogą asfaltową.

24,9 km

KARWOWO. Wieś położona na zachodnim, całkowicie zalesionym brzegu doliny Regi. Przed zabudowaniami na skrzyżowaniu łączymy się ze szlakiem niebieskim (dochodzi z prawej strony).

25,1 km

Skrzyżowanie. Na lewo na wzniesieniu stoi niewielki kościół ryglowy z 1777 r. pw. Matki Boskiej Częstochowskiej. Przy świątyni stoi nowa, drewniana dzwonnica, o konstrukcji otwartej z dzwonem z XVI w. Na przeciwko kościoła znajduje się tzw. „zielona szkoła” (miejsce na ognisko, stoły, zadaszenia, plac do gry w siatkówkę), zbudowana przez Stowarzyszenie Przyjaciół Karwowa. Nasz szlak skręca w prawo. Na lewo mijamy dawny folwark, z wyróżniającym się okazałym ceglano-kamiennym budynkiem gorzelni. Pałac z XIX w. uległ zniszczeniu (pozostały jedynie fundamenty).

25,3 km

Z wioski zjeżdżamy piaszczystą drogą w dolinę Regi. Szlak wiedzie lasem mieszanym. Droga usytuowana jest w wąwozie.

25,8 km

Dojeżdżamy do leśnego rozwidlenia dróg. Stąd szlak niebieski wiedzie prosto, główną drogą. My skręcamy w prawo. W dalszym ciągu zjeżdżamy.

26,7 km

Dojeżdżamy do drogi żwirowej, skręcamy w prawo. Po lewej stronie w odległości 200 m położone jest jezioro Karwowo (33 ha). Jedziemy równolegle do jego brzegu. Kąpielisko zlokalizowane jest po przeciwnej stronie jeziora.

27,0 km

GRODZISKO słowiańskie Karwowo. Aby dotrzeć na teren dawnego grodu należy zboczyć z trasy i wjechać (wejść) w boczą drogę na prawo około 500 m pod górę.

Grodzisko zlokalizowane jest na wysokim, stromym brzegu doliny Regi. Są to pozostałości po obiekcie obronnym z VII-IX w. Ma ono czworoboczny kształt z zaokrąglonymi narożnikami. Do grodu od strony południowo-wschodniej przylegało podgrodzie. Imponujące rozmiary obiektu (około 2 ha) świadczą o tym, że był on siedzibą władcy plemiennego. Naturalne warunki obronne w postaci otaczających grodzisko głębokich i stromych wąwozów wzmocnione zostały przez fosę i wysokie wały. Sięgające do 8 m, są dziś jeszcze wyraźnie widoczne.

Na lewo odbiega zjazd nad jezioro Karwowo na parking dla wędkarzy.

My jedziemy lasem żwirową drogą aż do drogi asfaltowej.

29,9 km

Przejazd przez drogę asfaltową Łobez – Smorawina. Po prawej stronie wznoszą się Reskie Góry (pas wzniesień moreny czołowej).

31,1 km

Kolonia mrowisk. Unikalny zespół około 300 mrowisk na niewielkim obszarze leśnym.

31,5 km

Z prawej strony dochodzi szlak niebieski, który razem z naszym szlakiem wiedzie aż do jeziora Chełm. Las. Na prawo, w odległości 350 m, znajduje się jeziorko Jurkowo z polem biwakowym i dogodnym miejscem na odpoczynek.

31,6 km

Przejazd przez bardzo ruchliwą szosę Łobez – Nowogard (nr 147). Jedziemy przez las, a dalej jego skrajem.

32,8 km

Znajdujemy się na polanie Wilcze Dęby. Przy skrzyżowaniu dróg rośnie 14 sędziwych dębów. Legenda wiąże to miejsce z faktem otrzymania przez Strzmiele praw miejskich w 1348 r.

32,9 km

Przekraczamy rzekę MIELNICA. Znajduje się tu miejsce odpoczynku. Do lat 50. XX w. istniała tu osada Cichowo. Mielnica przepływa przez jezioro Biały Zdrój, wpada do Regi. Rosnący tutaj potężny kasztanowiec Cichowo (obwód 4,4 m, wysokość około 35 m) uznany został za pomnik przyrody. Dalej jedziemy polem. Wzdłuż drogi rosną dęby.

33,5 km

Dojeżdżamy do skrzyżowania dróg polnych. Skręcamy w lewo. Droga na wprost prowadzi do wsi Zachełmie. Po 400-metrowym odcinku wjeżdżamy w las.

35,6 km

Jezioro CHEŁM (7 ha). Otacza je las bukowo-sosnowy. Jezioro jest wyjątkowe ze względu na obecność lobelii jeziornej, unikalnej rośliny, objętej całkowitą ochroną. Bylina jest reliktem borealno-atlantyckim o białych lub błękitnych kwiatach dzwoneczkowatych. W Polsce występuje wyłącznie na Pomorzu Środkowym i Zachodnim. Ze względu na wartości florystyczne jezioro zasługuje na ochronę typu rezerwat.

Wyznaczono tu miejsce odpoczynku z zadaszeniami i ławami oraz możliwością rozpalenia ogniska. Szlak niebieski wiedzie prosto. My skręcamy w lewo pod ostrym kątem.

36,9 km

Jedziemy ścieżką przez łąki. Drewnianym mostkiem pokonujemy starorzecze, a następnie Regę. Nad rzeką znajduje się przystań kajakowa oraz miejsce biwakowe. Wjeżdżamy na drogę betonową. Ponownie spotykamy szlak niebieski (dochodzi z lewej strony), z którym podążamy aż do Łobza.

38,0 km

Przejazd przez szosę Łobez – Unimie, wjeżdżamy w las.

38,3 km

Leśne skrzyżowanie. Tutaj następuje zamknięcie pętli. Do Łobza wracamy tą sama drogą, którą zaczynaliśmy ten szlak.

41,0 km

ŁOBEZ. Szlak kończy się na Polanie Jahna.

ZABYTKOWE KOŚCIOŁY WIEJSKIE

Łobez (0,0 km) – Bonin (7,7 km) – Cianowo (14,7 km) – Zajezierze (17,5 km) - Zagórzyce (20,7 km) – Wysiedle (25,7 km) – Suliszewice (28,1 km) - Łobez (34,2 km).

długość szlaku – 34,2 km (pętlowy).

Oznakowany kolorem żółtym.

Szlak ma swój początek na Polanie Jahna, a kończy przy stacji kolejowej w Łobzie. Wytyczono go w celu zapoznania turystów z zabytkami sakralnymi gminy Łobez. Szczególnie warty obejrzenia jest kościół pw. Świętej Trójcy w Wysiedlu. Trasa prowadzi pagórzystym terenem Pojezierza Drawskiego. W większości jedziemy drogami polnymi i leśnymi, w niewielkim stopniu utwardzonymi (asfalt, bruk). Na trasie spotykamy szlaki turystyczne Pojezierza Drawskiego.

0,0 km

ŁOBEZ, Polana Jahna.

Przy skrzyżowaniu ulic Wojska Polskiego i Sikorskiego mijamy Cerkiew św. Jerzego mieszczącą się w wybudowanej w 1912 r. wilii. Parter budynku przebudowano na świątynię. Podążamy dalej ulicą Sikorskiego i Niepodległości.

Po kilkuset metrach przejeżdżamy przez most na Redze.

1,2 km

Pokonujemy przejazd kolejowy na trasie Szczecin – Gdańsk. Jedziemy ulicą Waryńskiego.

1,5 km

Przed stacją benzynową skręcamy w lewo z drogi asfaltowej na polną. Nią docieramy na przedmieścia ulicą Węgorzyńską (2,6 km), przy której znajduje się gospodarstwo agroturystyczne „Zagroda”. Główną atrakcją tego miejsca są strusie afrykańskie, największe ptaki na świecie. Zobaczymy tam także inne ciekawe zwierzęta. Łobez opuszczamy jadąc ulicami Odnoga Węgorzyńska (2,9 km) i Strumykowa (3,6 km).

4,4 km

Wjeżdżamy na dobrze utrzymaną drogę gruntową prowadzącą do wsi Bonin. Na lewo w polu widzimy maszt telekomunikacyjny. Na tym odcinku szlak żółty łączy się z czerwonym szlakiem rowerowym Łobeskie Stada Koni i trasą dla rowerów górskich MTB (niebieskie znaki z napisem MTB). Jedziemy skrajem lasu, a po 600 metrach wjeżdżamy w las.

6,0 km

Zjeżdżając na drogę na prawo (poza szlakiem) po 500 m dotrzemy do leśnego źródła, położonego nad Bonińskim Strumieniem. Do źródła prowadzi stromy zjazd.

7,7 km

BONIN. Na początku wsi po prawej stronie mijamy leśniczówkę, a nieco dalej po prawej stronie drogę do wsi Budziszcze.

Bonin to średniej wielkości wieś położona wśród lasów Pojezierza Drawskiego. Po raz pierwszy wzmiankowana w dokumentach w 1406 r. Stanowiła ona własność Borcków do początku XX w. Owalnicowy układ zabudowy został dobrze zachowany i nieznacznie wtórnie rozbudowany.

Bonin znany z jest z działających tam kilku ośrodków konnych.

Najciekawszym obiektem wsi jest kościół wzniesiony przez Luisa von Borcke w 1845 r. Budowlę zbudowano w miejscu poprzedniej świątyni. Pochodzi z niej hełm i część wyposażenia obecnego kościoła. Korpus budowli wzniesiono z kamienia i nakryto dachem dwuspadowym. Mury ukoronowane są prostym gzyms podokapowym z cegły ceramicznej. Wieżę (wys. 19 m) dostawioną od zachodu wieńczy barokowym hełmem z XVIII w. Wśród wyposażenia na uwagę zasługuje ołtarz w stylu manieryzmu pochodzący z XVII w. oraz barokowa ambona z XVIII w. Kościół poświęcony został w 1946 r. pw. Świętego Józefa.

Warto też zobaczyć zespół dworsko-parkowy oddalony nieco od wiejskich zabudowań i naszego szlaku. W jego skład wchodzi dwór myśliwski o cechach eklektycznych zbudowany w XIX w., a rozbudowany na początku XX w. Obecnie obiekt wraz z dawnym folwarkiem wykorzystany jest na ośrodek konny.

W Boninie rozłączamy się z czerwonym szlakiem.

9,2 km

Na lewo odchodzi droga w kierunku jeziora Radostowo. Tą drogą prowadzi Szlak Konny Pojezierza Drawskiego, który rozpoczyna się w Łobzie-Świętoborcu, a kończy w Białym Borze (oznakowany pomarańczowym kołem o średnicy 60 mm).

Jadąc dalej znajdujemy się w kompleksie leśnym rozciągającym się od Łobza do Brzeźniaka. Wjeżdżamy na obszar z charakterystyczną pagórkowatą rzeźbą terenu. Droga jest miejscami piaszczysta.

Około 2 km dalej rozłączamy się z trasą MTB.

12,3 km

Znajdujemy się na leśnym skrzyżowaniu. Droga na prawo prowadzi do Brzeźniaka, droga na wprost do Kumek. My skręcamy w lewo. Jedziemy pod górkę.

13,8 km

Na kolejnym leśnym skrzyżowaniu skręcamy na prawo. Droga na wprost prowadzi do Zajezierza. Nasz szlak łączy się z Turystycznym Szlakiem Pieszym Jezior Drawskich (zielony), a także ze szlakiem konnym.

Po 300 m jazdy opuszczamy las i podążamy polem, drogą obsadzoną pięknymi okazami buków.

14,6 km

Osada CIANOWO. Nad położonym nieopodal jeziorem Cianowo Duże (pow. 11 ha) znajduje się park krajobrazowy oraz modernistyczny, trzykondygnacyjny dwór z pocz. XX w. Jego najbardziej wyrazistym elementem jest mansardowy dach.

15,1 km

Docieramy do brukowanej drogi Zajezierze – Kumki. Droga na wprost prowadzi do Gajewka. Rozstajemy się z pieszym szlakiem zielonym i szlakiem konnym.

Skręcamy w lewo. Szlak prowadzi przez pole, brukiem, piękną aleją dębową o długości 2,2 km.

17,3 km

Wjeżdżamy na ruchliwą szosę Łobez – Drawsko Pomorskie (nr 150). Skręcamy w lewo.

17,5 km

ZAJEZIERZE. Na początku wsi po prawej stronie widać maszt telekomunikacyjny.

Wieś aż do XVIII w. należała do rodu Borcków. Wznieśli oni tutaj warowną siedzibę. Pamiątką dawnej świetności wsi jest zespół pałacowo-parkowy z XVII i XVIII stulecia. Pałac położony jest nieopodal szlaku, nad brzegiem jeziora Nowe Zajezierze. Budynek wzniesiono w stylu renesansu i przebudowano w stylu barokowym. Postawiono go na planie litery C. Jezioro Nowe Zajezierze (pow. 30 ha) powstało poprzez zatopienie podmokłych łąk.

Na uwagę zasługuje kościół parafialny pw. Najświętszego Serca Pana Jezusa zbudowany w 1845 r. Budowlę wzniesiono z kamienia łupanego, nakryto dachem dwuspadowym. Nie posiada on wieży. We wnętrzu znajdują się organy z 1845 r. oraz dwa witraże z XIX w. umieszczone w ścianie ołtarzowej. Przy kościele umiejscowiony jest cmentarz komunalny. Na jego terenie stoi otwarta, drewniana dzwonnica z dzwonem odlanym w 1613 r. i przetopionym w 1840 r.

W Zajezierzu łączymy się ze szlakiem rowerowym Greenway - Naszyjnik Północy (zielony), z którym podążamy do Zagórzyc.

18,4 km

Przy bocianim gnieździe opuszczamy wieś Zajezierze i skręcamy na prawo. Podążamy drogę asfaltową do Zagórzyc. Jadąc podziwiamy widoki Pojezierza Drawskiego. Droga wije się wśród pól opadając w dół, to znów wznosząc się.

20,7 km

ZAGÓRZYCE. Na terenie wsi rozstajemy się ze szlakiem rowerowym Greenway, a łączymy z łobeskim czarnym szlakiem rowerowym Szlak dziedzictwa techniki i architektury.

Zagórzyce to wieś wzmiankowana po raz pierwszy w dokumentach z XIV w. Znajdujący się tu kościół pw. Św. Marcina Biskupa z Tours wzniesiony został w XIX w. Świątynia ta (wys. 7 m) zbudowana została z kamienia narzutowego i zaprojektowana na planie prostokąta. W późniejszym okresie dobudowano do niej zakrystię. Wewnątrz znajduje się obraz przedstawiający św. Marcina, patrona kościoła oraz oryginalne dziewiętnastowieczne ławki. Od strony zachodniej usytuowano drewnianą emporę chórową.

Przy świątyni zlokalizowany jest cmentarz, na którym do tej pory odbywają się pochówki. Dawniej ewangelicki, założony został w 2 poł. XIX w. Znajduje się tu murowana dzwonnica, wzniesiona po 1945 r. Obok kościoła stoi pomnik poświęcony mieszkańcom Zagórzyc, którzy zginęli podczas I wojny światowej. Na szczycie pomnika dostawiono figurę Matki Boskiej.

Na końcu wsi pokonujemy strumień Łożnica. Przed rzeczką na prawo widzimy siedzibę Ochotniczej Straży Pożarnej.

Wjeżdżamy w las mieszany. Prowadząca nas droga jest miejscami piaszczysta.

25,7 km

WYSIEDLE. Rozłączamy się z czarnym szlakiem rowerowym. Drogą asfaltową jedziemy przez wieś.

Wysiedle znajdowało się we władaniu Borków co najmniej od 1280 r. Przed 1566 r. wieś stała się siedzibą nowej gałęzi rodu za sprawą Joachima VIII Borcka, który przeniósł się tu z rodzinnego Węgorzyna.

Bardzo ciekawym obiektem jest renesansowy kościół pw. Św. Trójcy z kompletnym manierystycznym wyposażeniem. Jest perłą wśród zabytków Ziemi Łobeskiej. Świątynia wzniesiona została przez Joachima VIII Borcka przed 1580 r. W XVIII w. do korpusu dostawiono obszerną kryptę grzebalną. Jej wyższa kondygnacja otwarta do wnętrza świątyni służyła jako empora dworska. W tym samym czasie od zachodu dobudowano drewnianą oszalowaną wieżę, zwieńczoną ośmiobocznym hełmem z kogutkiem. Pod obecnym wezwaniem świątynię poświęcono w 1947 r.

Wyposażenie kościoła charakteryzuje się rzadko spotykaną jednością stylistyczną i konsekwencją, jeśli chodzi o zachowanie formy. Jako pierwszy w 1606 r. ufundowany został ołtarz. Składa się on z pięciu części (pentaptyk), zdobionych rzeźbionymi przedstawieniami z Nowego Testamentu. Najstarsza, środkowa część, pierwotnie tryptyk, przedstawiająca Ukrzyżowanie, powstała około 1580 r. Jest to najwcześniejszy protestancki ołtarz na Pomorzu Zachodnim, uważany za jeden z najpiękniejszych. Niedługo potem ufundowano emporę muzyczną. Chrzcielnica powstała w 1623 r., po roku ambona, zaś empory kolatorskie przed 1627 r. Wszystkie sprzęty liturgiczne zdobione są ornamentami o tematyce biblijnej, często opatrzonymi cytatami z Ewangelii. Przedstawienia mają głęboką symbolikę i stanowią typowy protestancki program religijny. Motywy religijne uzupełnione zostały przez elementy świeckie w postaci herbów fundatorów. Empory kolatorskie zawierają cały wywód genealogiczny rodu Borcków.

Wyjeżdżamy z Wysiedla drogą asfaltową. Jedziemy nią przez pola. Po lewej stronie mijamy fermę trzody chlewnej (27,7 km).

28,1 km

SULISZEWICE. Mijamy rozjazd i zostawiamy na prawo drogę do Rynowa. Na lewo widzimy kapliczkę oraz pozostałości cmentarza ewangelicznego położonego na niewielkim, zadrzewionym wzniesieniu. Ze źródeł wiemy, że niegdyś był tu także kościół.

Na rozjeździe skręcamy w lewo. Droga na prawo prowadzi do Grabowa.

Opuszczamy Suliszewice. Wciąż jedziemy przez pole, drogą asfaltową. Przed nami Łobez – miasto położone w dolinie, jedziemy więc spory odcinek z górki (niemal 1 km).

32,4 km

ŁOBEZ, rogatki miasta. Charakterystycznym elementem widoku są potężne elewatory. Ponownie łączymy się czarnym szlakiem rowerowym. Na prawo mijamy blokowisko – Osiedle H. Sawickiej. Przejeżdżamy przez most na Łożnicy. Z ulicy H. Sawickiej skręcamy w pierwszą przecznicę w prawo i zjeżdżamy w kierunku tunelu pod linią kolejową. Pod drugim przęsłem wiaduktu przepływa rzeka Łożnica. Na wprost widzimy okazały kilkukondygnacyjny budynek młyna. Skręcamy w lewo na ul. Rapackiego. Jedziemy nią prosto. Dojeżdżamy do ronda. Na prawo widzimy zabytkowy budynek poczty wzniesiony w XIX w. z czerwonej cegły klinkierowej. Obecnie pełni tę samą funkcję co przed wojną. Z ronda zjeżdżamy trzecim wyjazdem, ulicą Obrońców Stalingradu podążamy w kierunku stacji kolejowej.

Nieco dalej na lewo znajduje się okazały pałac z początku XX w. Dawniej mieścił się tu ośrodek zdrowia, a później siedziba Gromadzkiej Rady Narodowej. Obecnie pełni funkcje mieszkalne. Dla obiektu charakterystyczne są wieżyczki zbudowane na podstawie kwadratu oraz szerokie kolumny z głowicami zdobiące jego front. Urozmaica go szereg detali architektonicznych, także z drewna.

Zjeżdżając z ronda pierwszym zjazdem możemy dotrzeć do kościoła parafialnego pw. Najświętszego Serca Pana Jezusa. Ufundowany została przez Borków w XV w. Na przestrzeni wieków nękały go pożary. Zniszczony w czasie zdobywania miasta w marca 1945 r. odbudowany został w 1949 r. dzięki osobistym staraniom księdza proboszcza Władysława Farona (pochowanego na łobeskim cmentarzu). Jest to trójnawowa późnogotycka świątynia. Prezbiterium zdobią 3 współczesne witraże. Pod oknami prezbiterium wykonano cztery sceny biblijne w technice sgraffito. Wysoko, tuż nad łukiem tęczowym wieńczącym prezbiterium, zawieszony jest średniowieczny krucyfiks, cudownie odnaleziony podczas odbudowy kościoła ze zniszczeń wojennych. Pod oknami nawy głównej widnieją freski z 1969 r., odnowione w 2001 r., przedstawiające sceny z Nowego Testamentu. W kościele znajdują się relikwie bł. Faustyny. Od strony zachodniej do korpusu w 1831 r. dostawiono trójkondygnacyjną wieżę z głazów narzutowych, o cechach neogotyckich, zwieńczoną ośmiobocznym hełmem.

34,2 km

Szlak kończy się na ul. Kolejowej, na parkingu naprzeciwko stacji kolejowej.

ŁOBESKIE STADA KONI

Łobez (0,0 km) – Świętoborzec (3,9 km) – Biały Młyn (8,1 km) – Bonin (12,3 km) – Łobez (18,2 km).

długość szlaku – 18,2 km (pętlowy).

Oznakowany kolorem czerwonym.

Szlak ma swój początek na Polanie Jahna, a kończy się przy stacji kolejowej w Łobzie. Łączy on ośrodki konne w Łobzie i Boninie. Trasa jest krótka, wytyczona leśnymi duktami, miejscami bywa trudna. Prowadzi przez teren Stada Ogierów w Łobzie-Świętoborcu oraz wieś Bonin, gdzie funkcjonują ośrodki konne. Warto też zwrócić uwagę na ruiny młyna nad Brzeźnicką Węgorzą, zwane Białym Młynem.

0,0 km

ŁOBEZ, Polana Jahna.

Przez 1,2 km podążamy wspólnie ze szlakiem niebieskim i zielonym. Z polany wyjeżdżamy na drogę betonową i skręcamy w prawo. Opuszczamy miasto, na lewo umiejscowione są ogródki działkowe, na prawo las. Po 800 m mijamy miejską oczyszczalnię ścieków. Szlak wiedzie skrajem lasu.

1,2 km

Przejeżdżamy przez mostek „cygański” na Redze. Dalej szlak prowadzi ścieżką przez łąkę, a następnie lasem.

1,6 km

Znajdujemy się nieopodal niewielkiego Jeziora Dybrzno zwanego Miejskim (pow. 8 ha). Oddalone jest ono od rogatek Łobza o około 1,5 km. Położone wśród lasów i łąk, w sąsiedztwie linii kolejowej. Nieopodal akwenu przepływają rzeki Rega i Brzeźnicka Węgorza. Jezioro pełni funkcję miejskiego kąpieliska. Nad wodą znajduje się pole namiotowe z pomostem i miejscem na ognisko.

Kierujemy się w stronę Łobza, jadąc wzdłuż torów kolejowych.

3,1 km

Pokonujemy przejazd kolejowy na trasie Szczecin – Gdańsk. Jedziemy ulicą Waryńskiego.

3,9 km

Po lewo widzimy pomnik, poświęcony żołnierzom polskim 43 Pułku Artylerii Lekkiej poległym w walkach z oddziałami niemieckimi w marcu 1945 r. Znajdujemy się w południowej części miasta zwanej ŚWIĘTOBORZEC.

Łobez-Świętoborzec słynie ze Stada Ogierów. Założone zostało ono w 1876 r. Obiekt wkomponowany jest w obszar leśny. W skład kompleksu wchodzą ogromne stajnie z czerwonej cegły, dwie kryte ujeżdżalnie oraz hipodrom. Należy także zwrócić uwagę na dworek, będący siedzibą właściciela, a potem dyrektora stada. Zasadniczym zadaniem stada było uszlachetnianie koni hodowanych na Pomorzu. W okresie powojennym organizowano tutaj liczne zawody konne w skokach i ujeżdżaniu, gonitwy za lisem oraz powożeniu zaprzęgami. Było także ośrodkiem treningowym koni oraz prowadziło działalność rekreacyjno-szkoleniową dla amatorów jeździectwa.

W ostatnich latach Stado zaprzestało działalności. Obecnie trwa przekazywanie kompleksu w ręce prywatnych właścicieli. Będą oni mieli za zadanie stworzenie tam ośrodka konnego według najlepszych tradycji tego miejsca.

W Świętoborcu spotykamy Szlak Konny Pojezierza Drawskiego (oznakowany pomarańczowym kołem o średnicy 60 mm).

Dalej jedziemy dróżkami i drogami przez Las Boniński. Trasa miejscami jest trudna do pokonania. Po przejechaniu 1 km lasem łączymy się z trasą dla rowerów górskich MTB (niebieskie znaki z napisem MTB).

8,1 km

Z Góry Francuzów zjeżdżamy nad Brzeźnicką Węgorzę. Rzeka ta ze względu na jej malowniczość i urozmaicenie uchodzi za jeden z ciekawszych szlaków kajakowych.

Nasz szlak skręca w lewo pod ostrym kątem. Jadąc prosto 250 m dotrzemy do czarownego zakątka zwanego BIAŁYM MŁYNEM (funkcjonuje też nazwa Lesięcinek). Faktycznie dawniej znajdował się tu młyn. Obecnie pozostały jedynie fundamenty budowli i pozostałości urządzeń, przez które z hałasem przepływa woda. To urzekające miejsce, idealne na leśny wypoczynek.

Znad Brzeźnickiej Węgorzy kierujemy się w stronę Bonina. Trasa początkowo wiedzie dość trudnymi do przebycia leśnymi drogami i dróżkami, a dalej żwirową drogą, która nie sprawia większych trudności.

12,3 km

BONIN.

Wieś znana z jest z działających tu kilku ośrodków konnych.

Przed zabudowaniami rozstajemy się z trasą MTB. Znajdujemy się nieopodal zespołu dworsko-parkowego oddalonego nieco od wiejskich zabudowań. W jego skład wchodzi dwór myśliwski o cechach eklektycznych zbudowany w XIX w., a rozbudowany na początku XX w. Obecnie obiekt wraz z dawnym folwarkiem wykorzystany jest jako ośrodek treningowy koni.

Najciekawszym obiektem wsi jest kościół wzniesiony przez Luisa von Borcke w 1845 r. Budowlę wzniesiono w miejscu poprzedniej świątyni, z której pochodzi hełm i część wyposażenia obecnego kościoła. Korpus budynku wzniesiono z kamienia i nakryto dachem dwuspadowym. Mury ukoronowane są prostym gzyms podokapowym z cegły ceramicznej. Wieżę (wys. 19 m) dostawioną od zachodu wieńczy barokowym hełmem z XVIII w. Wśród wyposażenia na uwagę zasługuje ołtarz w stylu manieryzmu pochodzący z XVII w. oraz barokowa ambona z XVIII w. Kościół poświęcony został w 1946 r. pw. Świętego Józefa.

We wsi łączymy się z łobeskim żółtym szlakiem rowerowym Zabytkowe Kościoły Wiejskie i ponownie z trasą MTB.

Z Bonina kierujemy się żwirową, leśną drogą do Łobza.

15,1 km

Odbijając ze szlaku na lewo po pokonaniu 500 m dotrzemy do leśnego źródła, położonego nad Bonińskim Strumieniem. Do źródła jedziemy z górki.

16,7 km

Dojeżdżamy do Łobza. Przed pierwszymi zabudowaniami po prawej stronie mijamy maszt telekomunikacyjny. Szlak żółty odchodzi na lewo. Do miasta zjeżdżamy ulicą Podgórną. Dalej poruszamy się ulicami Kraszewskiego i Kolejową.

18,2 km

Szlak kończy się na ul. Kolejowej, na parkingu naprzeciwko stacji kolejowej.

SZLAK DZIEDZICTWA TECHNIKI i ARCHITEKTURY

długość szlaku - 48,4 km (pętlowy)

Oznakowany kolorem czarnym.

Łobez (0,0 km) – Łobżany (3,1 km) – Prusinowo (6,9 km) – Poradz (9,2 km) - Klępnica (13,9 km) – Lipce (17,2 km) – Słonowice (21,5 km) – Pęczerzyno (26,6 km) – Tarnowo (28,4 km) – Rynowo (30,5 km) – Rożnowo Łob. (36,6 km) – Zagórzyce (38,0 km) – Wysiedle (43,0 km) – Łobez (48,4 km).

Szlak ma swój początek przy siedzibie Nadleśnictwa Łobez, nad Regą przy elektrowni wodnej, zwanej przez mieszkańców miasta wodospadem. Kończy się przy stacji kolejowej. Wytyczono go z myślą o zaprezentowaniu budynków, budowli i urządzeń będących lokalnym dziedzictwem architektury i techniki, pochodzących z XIX i XX w.

Na trasie warto zwrócić uwagę na pałac w Łobżanach, elektrownię wodną i wiadukty kolejowe w Prusinowie, wiatrak holenderski w Poradzu, pałac w Klępnicy, kopalnię kruszywa, gorzelnię, pałac i kościół z dzwonnicą w Słonowicach, kościół z dzwonnicą w Pęczerzynie, młyn, elektrownię wodną i bunkier w Tarnowie, ruinę pałacu i gorzelnię w Rynowie, pozostałości pałacu w Rożnowie Łob., gorzelnię i kościół w Zagórzycach, kościół w Wysiedlu oraz pozostałości po młynie, cegielnię i czynny do niedawna młyn - w Łobzie.

Szlak biegnie pięknymi lasami Nadleśnictwa Łobez i Nadleśnictwa Świdwin, wiedzie przy jeziorach Klępnicko, Słonowice i Pęczerzyno oraz przecina rzeki Regę, Starą Regę i Łożnicę. Niemal w całości przebiega drogami polnymi i duktami leśnymi, w niewielkim stopniu utwardzonymi (asfalt, bruk).

Trasa nie jest szczególnie trudna do pokonania. Miejscami tylko zdarzają się piaszczyste odcinki. Płaski w przeważającej części obszar Wysoczyzny Łobeskiej urozmaica dolina rzeki Regi; szczególnie na odcinku Łobżany – Poradz oraz Lipce – Słonowice.

0,0 km

ŁOBEZ. Spod siedziby Nadleśnictwa ruszamy ulicą Boczną, skręcamy w prawo, pod górkę.

0,4 km

Ulica asfaltowa skręca w lewo. Szlakiem kierujemy się na wprost, na drogę betonową. Opuszczamy miasto. Na prawo widzimy zabudowania krochmalni, a nieco z tyłu elewatory mieszalni pasz oraz wieżę kościoła parafialnego. Jedziemy na północ główną drogą aż do wsi Łobżany.

1,0 km

Na prawo mijamy główny punkt zasilania (GPZ) w energię elektryczną dla Łobza. Droga betonowa przechodzi w drogę polną. Na prawo młodniki, na lewo pole. Droga jest piaszczysta. Około kilometr przed Łobżanami zaczyna się niewielki podjazd, w połączeniu ze znaczną ilością piachu jazda jest trudna.

2,8 km

Wjeżdżamy w las, na bruk, wciąż pod górkę. Za nami rozciągają się ciekawe widoki na pola i lasy oraz miasto w oddali z charakterystycznymi elewatorami mieszalni pasz.

3,1 km

ŁOBŻANY. Przez wieś przejeżdżamy na wprost brukiem. Łobżany to niewielka wieś pofolwarczna. Do 1945r. wchodziła w skład majątku Borcków. Jest siedzibą leśnictwa. Za zabudowaniami po prawej stronie zlokalizowana jest wieża służąca obserwacji lasów.

3,4 km

Na prawo przy drodze znajduje się krzyż, na lewo pod kątem prostym odchodzi droga prowadząca do pałacu (200 m). Kilkadziesiąt metrów przed na prawo minęliśmy boisko. Jedziemy nadal prosto. Opuszczamy wieś drogą brukowaną.

Pałac w Łobżanach wybudowany został w stylu eklektyzmu historycznego w 1880 r. przez Luisa von Borcke. Jest to dwukondygnacyjna budowla, o płaskim dachu, z przylegającymi do boków niższymi pawilonami, zakończonymi od frontu wykuszami. Główne wejście poprzedzone jest drewnianym gankiem. Budowla zwieńczona jest fryzem z płycinami wypełnionymi girlandami z owoców i kwiatów. Pałac przypomina wystrojem architektonicznym willę renesansową. Wewnątrz zachowała się oryginalna winda kuchenna.

Przed pałacem znajduje się owalny gazon z potężnymi cisami, ograniczający podwórze folwarczne. Po stronie północnej rezydencji usytuowany jest park podworski o czworobocznym kształcie. Na uwagę zasługują olbrzymie modrzewie.

3,8 km

Zjeżdżamy z górki. Na rozwidleniu dróg, pod kątem prostym skręcamy w prawo, na wschód. Piaszczysta droga prowadzi wąwozem w dolinę Regi. Znajdujemy się teraz w pięknych mieszanych lasach Nadleśnictwa Łobez.

4,8 km

Leśne skrzyżowanie. Na wprost droga prowadzi na tereny nad Regą. Skręcamy w lewo, na północ. Jedziemy lasem główną drogą aż do Prusinowa.

6,9 km

PRUSINOWO. Wjeżdżamy na drogę betonową.

7,1 km

Trafiamy na drogę asfaltową. Przy skrzyżowaniu na prawo stoi krzyż. Droga w prawo wiedzie przez most na Redze do stacji kolejowej Worowo i wsi Worowo. Skręcamy w lewo, jedziemy asfaltem przez wieś.

7,2 km

Na wiejskim skrzyżowaniu warto zjechać (na prawo), aby zobaczyć elektrownię wodną zlokalizowaną tuż za wsią (300 m), nad rzeką Regą. Obiekt składa się dwukondygnacyjnego budynku mieszkalnego i budowli z urządzeniami technicznymi (turbina, generator prądu itd.) oraz zapory wodnej na rzece. Elektrownia znajduje się po prawej stronie Regi.

7,4 km

Skręcamy na prawo z asfaltu na drogę polną. Kilkadziesiąt metrów wcześniej na prawo był widoczny okazały, dwukondygnacyjny budynek mieszkalny, w którym mieściła się dawniej szkoła podstawowa.

Po przejechaniu 200 m mijamy ostatnie zabudowania wsi Prusinowo. Jedziemy prosto polną drogą w kierunku północno-zachodnim do wsi Poradz.

7,7 km

Możemy zjechać ze szlaku skręcając na prawo, na mało uczęszczaną drogę, aby po 300 m dotrzeć do bardzo charakterystycznego wiaduktu kolejowego.

Obiekt zlokalizowany jest na nieczynnej linii kolejowej Łobez - Resko. Trzyprzęsłowa budowla, wzniesiona na pocz. XX w., nawiązuje stylem do akweduktów rzymskich. Pod jednym z przęseł przechodzi droga gruntowa, pod kolejnym przepływa Rega. Jadąc dalej, poza szlakiem, mało uczęszczaną drogą wzdłuż linii kolejowej po pokonaniu 500 m natkniemy się na kolejny, znacznie mniejszy wiadukt o jednym przęśle, pod którym przechodzi dróżka. Po przejechaniu pod tym wiaduktem wrócimy na szlak jadąc 300 m niewielką ścieżką wiodącą wzdłuż pola.

8,6 km

Przed nami 300-metrowy podjazd pod górkę, która stanowi brzeg doliny Regi. Jazdę utrudnia płynąca drogą woda, wysączająca się ze wzgórza.

9,2 km

Mijamy pierwsze zabudowania wsi PORADZ, wchodzące w skład dawnego folwarku, a potem państwowego gospodarstwa rolnego (PGR). Jedziemy brukiem. Po 100 m z bruku (który skręca w lewo) wjeżdżamy na wprost, na dróżkę prowadząca przez pozostałości po parku dworskim.

Poradz to średniej wielkości wieś o metryce średniowiecznej, położona wśród pól. Dawniej stanowiła lenno rycerskie Borcków. Zachowany jest układ owalnicowy wsi z centralnym placem. Wieś związana była z folwarkiem i zespołem dworsko-parkowym. Do dziś zachował się dwuczęściowy park krajobrazowy.

9,4 km

Wjeżdżamy na ruchliwą szosę Łobez – Resko (droga wojewódzka nr 152). Około 20-30 metrów jedziemy przy szosie, potem zjeżdżamy na prawo, na dróżkę wiodącą przez drugą część parku podworskiego.

300 m dalej przy szosie zlokalizowany jest zabytkowy wiatrak głowicowy z XIX w., który dominuje widokowo nad wsią Poradz.

Ceglany wiatrak holenderski pochodzi z XIX w. Jego bryle nadano kształt ściętego stożka o wys. 14 m i średnicy 10 m. W środku mieszczą się 3 kondygnacje robocze i poddasze. Dach o aerodynamicznym kształcie obracał się pod wiatr przy pomocy niewielkiej turbiny. Mechanizm napędowy wiatraka to 4 skrzydła, osadzone w żeliwnej głowicy. Możliwość obrotu tylko kopuły jest cechą, która odróżnia poradzką budowlę od typowo polskiego wiatraka, który był obracany do wiatru całym korpusem. Wiatrak pracował do 1953 r. Ostatnim młynarzem był Jan Polut, pochodzący z Kielecczyzny. Obecny właściciel zamierza zagospodarowywać obiekt turystycznie.

9,6 km

Wjeżdżamy na drogę asfaltową w centrum wsi. Na prawo mijamy sklep i świetlicę wiejską. Na rozwidleniu wybieramy drogę na prawo, jedziemy asfaltem, główną drogą do końca wsi.

10,0 km

Docierając do końca wsi przejeżdżamy przez przejazd przez nieczynną linię kolejową Łobez - Resko. Na (byłym) przejeździe kolejowym nie ma szyn. Przed torami na prawo droga do byłej stacji kolejowej. Za torami, na lewo, w zadrzewieniu zniszczony cmentarz. Założony w II poł. XIX w. Z okolicy cmentarza rozpościera się ciekawy widok na wieś.

Na rozwidleniu wybieramy drogę na prawo, brukiem pod górkę, który po kilkuset metrach przechodzi w drogę gruntową. Jedziemy prosto, główną drogą przez pole, w kierunku wschodnim, a dalej północno-wschodnim.

12,7 km

Na śródpolnym rozwidleniu dróg skręcamy w lewo. Jedziemy w miarę płaskim terenem Wysoczyzny Łobeskiej. Podziwiamy rozległe widoki. Po lewej stronie dojrzeć można wieś Bełczna. Natomiast na wprost i lekko na prawo rozciąga się rozległa panorama w kierunku wsi Słonowice. Widać także pryzmę piachu na terenie słonowickiej kopalni kruszywa.

13,7 km

Docieramy do drogi polnej łączącej wieś Klępnica ze stacją kolejową Klępnica. Skręcamy w lewo, w kierunku wsi, na północ. Na wprost wśród zadrzewień widzimy nieczynny cmentarz, założony w 1 poł. XX w. Znajdują się tam groby niemieckie i polskie. Warto zwrócić uwagę na charakterystyczny głaz-pomnik oraz grobowce właścicieli majątku Klępnica, m.in. Maxa Splittgerbera.

13,9 km

Szlak zawiódł nas do wsi KLĘPNICA. Wjeżdżamy na drogę asfaltową, skręcamy w prawo. Droga lekko schodzi w dół.

Skręcając w lewo (poza szlakiem) trafiamy na specjalnie wytyczony odcinek (określany jako łącznik), który umożliwia dotarcie z Klępnicy w okolice jeziora Karwowo, którędy przebiega łobeski niebieski szlak rowerowy Doliną rzeki Regi oraz do położonej na terenie gminy Resko edukacyjnej ścieżki rowerowej Dolina Rzeki Regi. Łącznik oznakowany jest czarnymi znakami na błękitnym tle. Ma długość około 7 km.

Klępnica to niewielka wieś o luźnej zabudowie, rozlokowanej wzdłuż krętej drogi opadającej ku południowemu krańcowi rynnowego jeziora Klępnicko. Już w średniowieczu stanowiła lenno rodu Borcków. Właścicielem majątku ziemskiego w 1945 r. był Kurt Splittgerber. We wsi funkcjonują gospodarstwa agroturystyczne.

14,2 km

Na lewo mijamy okazały pałac górujący nad wiejskimi zabudowaniami, pochodzący z XIX w. Obecnie jest w trakcie odbudowy. Jest to piętrowa budowla w stylu neoklasycznym z elementami secesji, zdobiona architektonicznie, z pseudoryzalitami na osi. Kryta jest dachem czterospadowym. Najbardziej charakterystycznym elementem jest ryzalit ogrodowy z głowicami jońskimi. Do pałacu przylega niewielki, zadbany park.

14,5 km

Dojeżdżamy do rozwidlenia dróg. Na wprost widzimy kapliczkę. Obok niej urządzono miejsce postoju dla rowerzystów. Skręcamy w prawo, nadal zjeżdżamy.

14,7 km

Na kolejnym rozwidleniu dróg skręcamy w lewo.

14,8 km

Koniec wsi Klępnica, pokonujemy strumień wypływający z jeziora Klępnicko, a uchodzący do Regi.

14,9 km

Dojeżdżamy nad jezioro Klępnicko (po lewej stronie). Jest to największy w gminie Łobez akwen - o pow. 64 ha i maksymalnej głębokości 4,5 m, rozciągający się na długości 2,3 km. Wypełnia rynnę polodowcową, będącą fragmentem doliny rzek Mołstowej, Regi i Starej Regi. Wzniesienia otaczające jezioro porasta las mieszany zasobny w grzyby.

Około 100 m jedziemy przy południowym brzegu jeziora. Dalej podążamy lasem, główną drogą. Wjeżdżamy na teren Gminy Świdwin i powiatu świdwińskiego. Lasy należą do Nadleśnictwa Świdwin.

16,0 km

Na rozwidleniu leśnej drogi skręcamy w prawo.

16,7 km

Dojeżdżamy do drogi leśnej Lipce - Rusinowo, skręcamy w prawo. Wjeżdżamy na teren nie zalesiony.

17,2 km

Jadąc lekko pod górkę dojeżdżamy do wsi LIPCE. To mała wieś, należąca do sołectwa Oparzno. Na lewo w odległości 100 m widzimy opuszczony pałac, pozostałości parku dworskiego z XIX w. oraz ciekawe zabudowania gospodarcze dawnego folwarku z 1923 r.

17,4 km

Wjeżdżamy na główną brukowaną drogę. Mijając krzyż skręcamy w prawo.

Skręcając w lewo dotrzemy (poza szlakiem) drogą asfaltową do wsi Oparzno, oddalonej o 3,5 km. Wytyczono tam pieszą ścieżkę turystyczno-dydaktyczną pn. Jezioro czapli. Ścieżka o długości 1,2 km biegnie wzdłuż linii brzegowej jeziora Oparzno. Wzdłuż trasy ustawiono tablice dydaktyczne, urządzono miejsce odpoczynku. Ścieżkę wytyczono z myślą o prezentacji bogactwa miejscowej flory i fauny oraz piękna jeziora i parku podworskiego zlokalizowanego wzdłuż jego brzegu.

17,6 km

Opuszczamy wieś Lipce mijając na lewo czworak, a na prawo bloki mieszkalne. Skręcamy w lewo, nadal jedziemy brukiem. Droga polna na wprost prowadzi do stacji kolejowej Klępnica.

18,2 km

Przejeżdżamy przez tory Łobez – Świdwin. Po ich minięciu jedziemy drogą polną.

Mniej uczęszcza droga odchodząca na prawo (poza szlakiem) prowadzi na tereny nad Regą, gdzie zlokalizowane jest wczesnośredniowieczne, pierścieniowate grodzisko nizinne, pochodzące z IX-X w. (wg innego źródła VIII-IX w.). Obiekt stanowią dobrze zachowane, wysokie i strome wały tworzące pełny pierścień.

18,6 km

Rzekę Regę przekraczamy mostem betonowym. Jedziemy w lewo główną drogą, pod górkę.

18,8 km

Docieramy na wzniesienie, jedziemy w kierunku wschodnim. Jesteśmy na teren gminy Brzeżno. Na prawo widzimy wyrobisko, potężną pryzmę piachu oraz akwen powstałe przez zatopienie części wyrobiska. To kopalnia kruszywa. Pozyskiwane są tam surowce przeznaczone dla budownictwa (kruszywo grube).

19,4 km

Na prawo mijamy bramę wjazdową na teren kopalni kruszywa. Możemy zobaczyć szereg urządzeń służących eksploatowaniu surowców. Jedziemy drogą asfaltową w kierunku Słonowic, na wschód.

20,3 km

Na prawo mijamy drogę gruntową prowadzącą do koloni Słonowice, widocznej dalej. Kilkaset metrów na prawo widać maszt z przekaźnikami telekomunikacyjnymi.

20,5 km

Po zakończeniu 800-metrowego podjazdu docieramy na wzniesienie, z którego rozciąga się piękny widok na wieś Słonowice. Po drodze do wsi mijamy pojedyncze zabudowania.

20,8 km

Jedziemy przy północnym brzegu jeziora Słonowice. Tutaj znajduje się dostęp do wody, wykorzystywany jako miejsce kąpieli. Jezioro (pow. 42 ha) otoczone jest terenami nie zalesionymi. Po wschodniej stronie akwenu rozciąga się wieś Słonowice.

21,5 km

Wjeżdżamy do dużej wsi o nazwie SŁONOWICE. Trafiamy na ruchliwą szosę Łobez – Świdwin (droga wojewódzka nr 151), skręcamy w prawo. Z lewej strony mijamy budynek gorzelni z czerwonej cegły. Szlak prowadzi nas szosą przez wieś aż do kościoła.

21,8 km

Na prawo mijamy wjazd na teren zespołu pałacowo-parkowego, zlokalizowanego nad jeziorem. Pałac wzniesiono w stylu neorenesansowym w końcu XIX w. Przebudowano go w latach 1910-1920. Naturalistyczny park pałacowy założony został na przełomie XIX/XX w. Jego obszar wynosi 1,50 ha.

Odnowiony i przebudowany pałac jako Pałac Myśliwski Anser spełnia obecnie funkcję hotelu.

22,4 km

Na prawo znajduje się wybudowany w I poł. XVIII w. późnogotycki, ryglowy kościół, jednosalowy. Nie posiada on wieży. Świątynia poświęcona została 1951 r. pw. Podwyższenia Krzyża Świętego. Obok niej znajduje się drewniana dzwonnica wolnostojąca z dwoma dzwonami.

Szlak skręca w lewo na drogę asfaltową do Pęczerzyna.

22,6 km

Opuszczamy wieś Słonowice przy budynku biblioteki i przedszkola (po prawej stronie). Jedziemy w kierunku Pęczerzyna przez pole drogą asfaltową. Prowadzi nas aleja lipowa, przechodząca dalej w aleję klonową.

24,5 km

Mijamy pierwsze pojedyncze zabudowania wsi PĘCZERZYNO.

26,6 km

Docieramy do zwartej zabudowy wsi Pęczerzyno. Na skrzyżowaniu skręcamy w prawo (na wprost droga asfaltowa prowadzi do Brzeżna). Jedziemy przez wieś.

26,7 km

Na rozwidleniu wybieramy drogę na lewo. Po prawej stronie mijamy krzyż, a dalej sklep.

27,0 km

Na prawo, na wzniesieniu obramowanym kamiennym murkiem, znajduje się pochodzący z XVI w. prosty, salowy kościółek z kamienia. Wybudowano go w stylu późnogotyckim. Nie posiada wieży. Poświęcony pod wezwaniem Św. Antoniego Padewskiego w 1947 r. Obok w cieniu potężnych lip znajduje się metalowa dzwonnica z jednym dzwonem.

Jedziemy prosto brukiem.

27,1 km

Na prawo mijamy kapliczkę, przy której znajduje się zjazd do kąpieliska nad jeziorem Pęczerzyno. Niewielki akwen (pow. 17 ha) położony jest wśród lasów.

Jedziemy drogą betonową. Po prawej stronie widać jezioro Pęczerzyno.

27,4 km

Opuszczamy wieś Pęczerzyno. Droga betonowa przechodzi w drogę polną. Jedziemy wzdłuż brzegu jeziora Pęczerzyno.

27,6 km

Pokonujemy strumień wypływający z jeziora Pęcerzyno.

27,9 km

Możemy skorzystać z dogodnego dostępu do jeziora Pęczerzyno. Wieś Pęczerzyno zlokalizowana jest po drugiej stronie jeziora. Jedziemy przez las w kierunku Tarnowa.

28,4 km

Do wsi TARNOWO wjeżdżamy przez most betonowy na Starej Redze. Przy rzece posadowiony jest młyn wodny, który obecnie zaadoptowany został na elektrownię wodną i zajazd.

Istnienie młyna udokumentowane jest historycznie od XVIII w. Obecny budynek wzniesiono na początku XX w. za sprawą Stefana von Borcke. Budowla z cegły ceramicznej o wysokim dachu mieści aż 4 kondygnacje z czego dwie na poddaszu. Do zasadniczego budynku przylega od północy budynek pędni, ulokowany nad kołem młyńskim. Zachowało się oryginalne wyposażenie techniczne pochodzące sprzed 1945 r. - urządzenia transmisyjne i mlewne.

Tarnowo to niewielka wieś wzmiankowana w dokumentach w końcu XVII w. Dobro Borcków aż do XVIII w. i ponownie od końca XIX w.

28,7 km

Na prawo widzimy pomnik upamiętniający walki toczone wiosną 1945 r. przez żołnierzy polskich i radzieckich przeciwko oddziałom niemieckim zamkniętym w okrążeniu pomiędzy Łobzem a Świdwinem. W okolicach Tarnowa i Rynowa toczyły się zażarte walki, podczas których zlikwidowano trzon sił hitlerowskich (10 Korpus SS). Śladem tego są resztki umocnień i bunkier, który znajduje się 100 m na lewo od drogi.

28,8 km

Opuszczamy wieś Tarnowo.

28,9 km

Mijamy skrzyżowanie, na wprost widzimy krzyż. Skręcamy drogą asfaltową. Prowadzi ona w kierunku wsi Rynowo.

30,5 km

Docieramy do wsi RYNOWO. Przez skrzyżowanie przejeżdżamy na wprost (w prawo droga asfaltowa do Łobza). Przez wieś jedziemy drogą brukowaną.

Rynowo jest niewielką wioską wybudowaną w układzie ulicówki z luźną zabudową. Zlokalizowana na skraju rynnowej niecki. Wieś o rodowodzie średniowiecznym, wzmiankowana w 1595 r. jako lenno Borcków. Ostatnim właścicielem majątku w 1945 r. był Berndt von Borcke.

30,7 km

Po lewej stronie mijamy pałac, po prawej zabudowania folwarczne oraz gorzelnię.

Folwark wraz z zespołem rezydencjonalnym zajmuje północną część wsi. Okazały dwukondygnacyjny pałac wybudowany został około 1890 r. przez Paula Albrechta von Borcke. Budowlę nakryto wysokim dachem mansardowym z wystawkami w formie tympanonu. Od strony frontowej uwagę zwraca portyk z kolumnadą w formie owalnej werandy. Na frontowej ścianie umieszczony był kartusz z herbem rodzinnym Borcków. Nic po nim nie zostało. Obecnie pałac jest zrujnowany.

Na dziedzińcu pałacu pomiędzy wielopiennymi, krzewiastymi cisami stoi obelisk upamiętniający walki toczone wiosną 1945 r. o rozbicie oddziałów niemieckich zamkniętych w tzw. worku świdwińskim. Do pałacu przylega park naturalistyczny z 2 poł. XIX w. Wśród starodrzewu wyróżnia się okazały platan rosnący tuż za rezydencją.

31,0 km

Na lewo widzimy pozostałości cmentarza ewangelickiego. Na uwagę zasługuje obelisk z 1919 r. z wykazem 21 nazwisk mieszkańców Rynowa i Tarnowa, poległych na frontach I wojny światowej.

31,1 km

Przy końcu wsi zjeżdżamy z drogi brukowej w prawo pod kątem prostym, w pierwszą drogę polną.

31,2 km

Mijamy ostatnie zabudowania wsi, na lewo znajduje sie boisko. Jedziemy drogą gruntową, aleją klonową przez pola, następnie na 31,9 km wjeżdżamy w las.

32,3 km

Odcinek leśny przechodzi ponownie w aleję klonową. Na prawo mamy pole, na lewo młodnik.

32,8 km

Rozwidlenie dróg, koniec alei klonowej, na wprost widać samotne gospodarstwo (około 400 m), wybieramy drogę na prawo.

33,0 km

Dojeżdżamy do rozwidlenia dróg. Znajdujemy się w terenie nie zalesionym. Droga na lewo (300 m) prowadzi do oddalonego, samotnego gospodarstwa. Wybieramy drogę na wprost (na prawo). Kilkadziesiąt metrów dalej po lewej stronie zaczyna się las.

33,3 km

Jesteśmy na skrzyżowaniu, jedziemy prosto. Za skrzyżowaniem po obu stronach drogi rozciąga się las.

33,6 km

Przez napotkane leśne skrzyżowanie przejeżdżamy prosto.

34,0 km

Na kolejnym leśnym skrzyżowaniu skręcamy w lewo. Dalej jedziemy prosto, główną drogą aż do wsi Rożnowo Łob.

35,0 km

Wyjeżdżamy z terenu zalesionego. Jedziemy drogą śródpolną.

36,5 km

Droga polna przechodzi w bruk, widoki na wieś Rożnowo Łob.

36,6 km

Znajdujemy się na początku wsi ROŻNOWO ŁOBESKIE.

Po przejechaniu przez wieś około 500 m (poza szlakiem) natkniemy się po prawej stronie na dawny zespół pałacowo-parkowy. Widoczne mury to ruiny dwukondygnacyjnego pałacu z XIX w.

Wjeżdżamy na asfalt, skręcamy w prawo. Na lewo widzimy krzyż. Tu nasz szlak łączy się ze szlakiem rowerowym Greenway - Naszyjnik Północy (zielony), z którym podążamy do Zagórzyc.

Jedziemy drogą asfaltową wiodącą przez pola do wsi Zagórzyce.

38,0 km

Wjeżdżamy do wsi ZAGÓRZYCE. Na prawo widzimy budynek gorzelni, będącej częścią byłego folwarku. Obok podziwiać można niewielki park krajobrazowy z drugiej połowy XIX w. Pierwsze wzmianki o wsi Zagórzyce pochodzą już z XIV w.

38,2 km

Na skrzyżowaniu przy krzyżu skręcamy w prawo. Szlak, którym podążamy łączy się w tym miejscu z łobeskim żółtym szlakiem rowerowym Zabytkowe Kościoły Wiejskie. Rozstajemy się ze szlakiem Greenway, który prowadzi na wprost, do Zajezierza.

38,3 km

Na prawo mijamy lokal Karczma i świetlicę wiejska.

38,5 km

Z lewej strony drogi znajduje się kościół z XIX w. Świątynia ta (wys. 7 m) zbudowana została z kamienia narzutowego i zaprojektowana na planie prostokąta. W późniejszym okresie dobudowano do niej zakrystię. Wewnątrz znajduje się obraz przedstawiający św. Marcina, patrona kościoła oraz oryginalne dziewiętnastowieczne ławki. Od strony zachodniej usytuowano drewnianą emporę chórową. Kościół poświęcono w 1945 r. pw. św. Marcina Biskupa z Tours.

Przy kościele stoi pomnik poświęcony mieszkańcom Zagórzyc, którzy zginęli podczas I wojny światowej. Na szczycie pomnika dostawiono figurę Matki Boskiej.

38,6 km

Jesteśmy na rozwidleniu dróg. Jedziemy prosto na drogę gruntową. Droga asfaltowa prowadząca do Łobza skręca w lewo.

38,7 km

Pokonujemy strumień Łożnica. Przed rzeczką na prawo widzimy siedzibę Ochotniczej Straży Pożarnej.

39,1 km

Na prawo mijamy ostatnie wiejskie zabudowania.

39,3 km

Na skrzyżowaniu jedziemy prosto. Na lewo zostawiamy odosobnione gospodarstwo. Wjeżdżamy w las. Jedziemy prosto główną drogą, na zachód – aż do Wysiedla. Trasa miejscami jest piaszczysta.

40,9 km

Skręcając w lewo dotrzemy do hubertówki.

43,0 km

Dojeżdżamy do wsi WYSIEDLE, przecinamy drogę asfaltową, jedziemy na wprost. Żółty szlak rowerowy skręca w prawo do kościoła (oddalonego około 500 m) i środka wsi.

Bardzo ciekawym obiektem jest renesansowy kościół pw. Św. Trójcy z kompletnym manierystycznym wyposażeniem. Jest perłą wśród zabytków Ziemi Łobeskiej. Świątynia wzniesiona została przez Joachima VIII Borcka przed 1580 r. W XVIII w. do korpusu dostawiono obszerną kryptę grzebalną Jej wyższa kondygnacja otwarta do wnętrza świątyni służyła jako empora dworska. W tym samym czasie od zachodu dobudowano drewnianą oszalowaną wieżę, zwieńczoną ośmiobocznym hełmem z kogutkiem. Pod obecnym wezwaniem świątynię poświęcono w 1947 r.

Wyposażenie kościoła charakteryzuje się rzadko spotykaną jednością stylistyczną i konsekwencją jeśli chodzi o zachowanie formy. Jako pierwszy w 1606 r. ufundowany został ołtarz. Składa się on z pięciu części (pentaptyk), zdobionych rzeźbionymi przedstawieniami z Nowego Testamentu. Najstarsza, środkowa część, pierwotnie tryptyk, przedstawiająca Ukrzyżowanie, powstała około 1580 r. Jest to najwcześniejszy protestancki ołtarz na Pomorzu Zachodnim, uważany za jeden z najpiękniejszych. Niedługo potem ufundowano emporę muzyczną. Chrzcielnica powstała w 1623 r., po roku ambona, zaś empory kolatorskie przed 1627 r. Wszystkie sprzęty liturgiczne zdobione są ornamentami o tematyce biblijnej, często opatrzonymi cytatami z Ewangelii. Przedstawienia mają głęboką symbolikę i stanowią typowy protestancki program religijny. Motywy religijne uzupełnione zostały przez elementy świeckie w postaci herbów fundatorów. Empory kolatorskie zawierają cały wywód genealogiczny rodu Borcków.

43,2 km

Opuszczamy wieś Wysiedle. Na lewo mijamy boisko. Jedziemy prosto, główną drogą do Łobza. Wjeżdżamy w las. W miarę zbliżania się do miasta droga zaczyna schodzić w dół.

44,4 km

Drogę przecina wartki strumień.

45,3 km

Pokonujemy rzekę Łożnicę drewnianym mostkiem-kładką.

45,4 km

Docieramy do zabudowań podmiejskich określanych jako Kołdrąb.

45,9 km

Skręcamy w prawo (jadąc prosto dotarlibyśmy na ul. Wojcelską)

45,8 km

Dojeżdżamy do zapory wodnej - dawnego młyna na Łożnicy zwanego Śrutownikiem. Po przebudowaniu pełni on funkcje elektrowni. Znajdujemy się na przedmieściach Łobza.

46,0 km

Na prawo znajduje stacja uzdatniania wody - ujęcie wody pitnej dla Łobza i kilku okolicznych wiosek. Jedziemy drogą asfaltową przez obszar zalesiony.

46,2 km

Wjeżdżamy na szosę Łobez - Suliszewice. Szlak czarnym łączy się tutaj ze szlakiem żółtym. Skręcamy w lewo, jedziemy z górki do Łobza.

46,4 km

Wjeżdżamy do ŁOBZA. Jedziemy ulicą H. Sawickiej. Przed nami na prawo blokowisko – Osiedle Hanki Sawickiej. Na lewo znajdują się ogródki działkowe.

46,9 km

Mostem przekraczamy rzekę Łożnicę.

47,4 km

Z ul. H. Sawickiej skręcamy w prawo w kierunku tunelu pod torami. 200 m na prawo znajduje się cegielnia.

47,6 km

Przejeżdżamy pod wiaduktem tunelem, pod linią kolejową. Pod drugim przęsłem przepływa rzeka Łożnica.

47,7 km

Na wprost widzimy okazały kilkukondygnacyjny budynek młyna nad Łożnicą. Wjeżdżamy na ul. Rapackiego, skręcamy w lewo. Jedziemy prosto aż do ronda.

48,1 km

Wjeżdżamy na rondo. Na prawo widzimy zabytkowy budynek poczty wzniesiony w XIX w. z czerwonej cegły klinkierowej. Obecnie pełni tę samą funkcję co przed wojną. Z ronda zjeżdżamy trzecim wyjazdem, ulicą Obrońców Stalingradu podążamy w kierunku stacji kolejowej.

Nieco dalej na lewo znajduje się okazały pałac z początku XX w. Dawniej mieścił się tu ośrodek zdrowia, a później siedziba Gromadzkiej Rady Narodowej. Obecnie pełni funkcje mieszkalne. Dla obiektu charakterystyczne są wieżyczki zbudowane na podstawie kwadratu oraz szerokie kolumny z głowicami zdobiące jego front. Urozmaica go szereg detali architektonicznych, także z drewna.

48,4 km

Szlak kończy się na ul. Kolejowej, na parkingu naprzeciwko stacji kolejowej.

Trasa dla rowerów górskich

ŁOBESKI MARATON MTB

Łobez (0,0 km) - Bonin (5,5 km) – Zbrojewo (17,2 km) – Brzeźniak (20,3 km) – Bonin, Ośrodek Treningowy Koni (28,7 km) – Łobez (39,7 km).

długość szlaku – 39,7 km (pętlowy)

Oznakowany jednostronnie, kolorem niebieskim z napisem MTB.

Szlak ma swój początek i koniec na ul. Podgórnej w Łobzie (skrzyżowanie z ul. Strumykową). Prowadzi nieutwardzonymi drogami i przecinkami leśnymi Nadleśnictwa Łobez. Przecina pagórzysty, bardzo urozmaicony teren Pojezierza Drawskiego.

Szlak jest trudny, szczególnie atrakcyjny dla miłośników kolarstwa górskiego. Na trasie pokonujemy liczne strome podjazdy i zjazdy. Prowadzi zarówno nie sprawiającymi większych trudności drogami żwirowymi, jaki i trudnymi do przebycia, nierzadko piaszczystymi drogami i dróżkami leśnymi. Dwukrotnie przecina rzekę Brzeźnicką Węgorzę. Będziemy mieli okazję podziwiać niepowtarzalne walory krajoznawcze i przyrodnicze Ziemi Łobeskiej i Pojezierza Drawskiego.

Częściowo biegnie wspólnie ze szlakami żółtym i czerwonym. W Brzeźniaku spotyka drawski czarny szlak rowerowy Rzeka Brzeźnicka Węgorza – Wodospady.

Na trasie rozgrywane są cykliczne zawody rowerowe pod nazwą Łobeski Maraton MTB.

Tekst opracowali: Zdzisław Bogdanowicz, Adam Kogut, Elżbieta Jankowska, Zbigniew Martyniak
Łobez, 2001, 2008, 2009